سراب‌وار

2010-04-28T15:34:00.001+04:30

من اگه خدا بودم تو خط توليد آدم يه كنترل كيفي قرار مي دادم تا آشغالاش وارد اين دنيا نشن

از جهان اینترنت

2007-09-18T18:02:00.000+03:30

من از مردن نمي ترسم
هراسم از نمردن زير بار يوغ شيطان است
نه از جامانده هاي نسل بوسفيان
نه از بوجهل هاي حافظ قرآن
نه از افعي ضحاکان
من از ترديدهاي کاوه مي ترسم
من از ماندن به هر قيمت در اين ويرانه مي ترسم.

اي كاش مرد نبودم

2007-09-16T08:59:00.000+03:30

مرد بودن
در فرهنگ ايراني مرد كسي است كه نمي گريد، در برابر مشكلات مانند سرو ايستاده و كمر خم نمي كند، هميشه ير روي تصميمش مي ايستد، هيچ وقت كوتاه نمي آيد و .....
در اصل مرد بودن مساوي سكته كردن در پنجاه سالگي است
مرد موجودي است كه نمي خندد و باعث خنده ديگران نمي گردد
اگر خواستيد آنها را بشناسيد فقط كافي است به پيشاني اخمالود آنها به علت اخم زياد به دليل جديت بنگريد
اين مدل صحبت كردن دستوري هم مردانه است.
پس من نمي دانم چرا كودكان، زنان و دختران مي خواهند مرد شوند.
*به خدا مرد بودن نه لذت دارد و نه خوشايند است.
اي كاش مرد نبودم

goodness of Filtering

2007-08-19T00:15:00.000+03:30

به لطف بسته شدن روزنامه شرق با ساقی قهرمان و داستان هایش آشنا شدم.

نوشتن

2007-08-19T00:12:00.000+03:30

نوشتن تفکراتی که ذهن ما را مسخر نموده چه آرامش بخش است.

همواره وقتی دست به قلم میشوی (تایپ می کنی) جملات را فراموش می کنی.

در یک لحظه آن ذهن آشفته کاملا تهی می گردد.

در تعجبم چگونه دیگران به سادگی تفکراتشان را بر روی کاغذ می آورند، همان مسائلی که باعث اغتشاش ذهن من گردیده.

آیا به این سادگیست یا من ساده می پندارم؟

2007-08-18T01:01:00.000+03:30

What happens if all are librarians? Then no one yearns to be a writer.

ج‌ا‌ا‌ن

تنگه واشی 1 - شروع

2007-08-13T17:55:00.001+03:30

شنبه گذشته برای اولین بار با یک تور به مسافرت رفتم. به تنگه واشی، جایی که تا حالا اسمش را هم نشنیده بودم.
ساعت 4.5 صبح همه در میدان ونک منتظر ماشین بودیم هرکس دنبال تور خودش می گشت چندین نفر از من درباره مقصد تور سوال کردند و هیچ یک هم مقصد نبودند.
داشتم شک می کردم که آدرس را درست آمدم و یا درست ثبت نام کردم.
کنجکاو بودم که کدام یک از منتظرین هم ماشینی من خواهد گردید. آیا این دختر هم با من در یک ماشین است؟ آن یکی چطور؟
در ذهنم ماشین فرضی را می چیدم که مینی بوسها از راه رسیدند و من هم به سرعت در یکی از آنها جا گرفتم.
دو تا ماشین بودند حالا امیدوار بودم جوانترها و البته دخترها با ماشین ما بیایند تا همه چیز ایده آل باشه.
نیم ساعتی طول کشید تا سوار ماشین شدیم و من به آرزوم برسم.
باورم نمی شد، مدتها بر خلاف خواسته ام اتفاقات رخ می داد که عادت کرده بودم به آرزویم نرسم.
بنظر می رسید این بار روزگار با من همراه شده است و می خواهد مرا شاد کند.
با شادی و کنجکاوی مثل یک کودک 7 ساله که برای اولین بار به مدرسه میرود سوار ماشین شدم

زیستن

2007-08-12T19:56:00.001+03:30

پس از سالها زیستن در یک حصار ساختگی توسط خودو خانواده و اطرافیان دیروز برای اولین بار تابوهای زندگیم را شکاندم.
و چه لذتی داشت.
برای اولین بار به معنی کامل معنی تفریح و لذت بردن را درک کردم.
شما هم یک بار امتحان کنید که این تابوها را بشکنید پشیمان نخواهید شد

Imagine

2007-06-30T21:34:00.000+03:30

نمي دانم كه آيا آهنگ Imagine جان لنون را گوش داديد.

حرف دل خيلي از ما ايرانيها و مردم مظلوم جهان را ميزند.

تو آهنگش ميگه فكر كنيد كه بهشت و جهنمي وجود نداشته باشه و همه براي حال زندگي كنند.

فكر كنيد كه كشوري وجود نداشته باشد و چيزي براي كشتن و يا كشته شدن وجود نداشته باشد. و مذهبي هم نباشد و همه در صلح زندگي كنند و ....

جالبترين مردم

2007-06-29T00:01:00.000+03:30

دنياي جالبي است و در اين دنيا مردم جالبي وجود دارند كه جالبترين آنها ايرانيان‌اند.

گاهي اوقات از رفتار اين مردم در تعجب مي‌مانم.

كساني كه تا ديروز بر سر انجام كاري اسرار مي‌ورزيدند و براي انجام آن بي‌تابي مي‌نمودند امروز با اجراي آن و كمي سختي از مخالفان مي‌گردند.

چه زود اين مردم صحبتهايشان را به فراموشي مي‌سپارند.

اعلام جرم

2007-06-17T00:57:00.000+03:30

اين چه دنياييست كه به گروهي همه چيز ميدهد و گروهي را از داشتن ارزانترينها محروم مي‌دارد.

به گونه‌اي مي‌ماند كه انتقام كساني را كه به آنها همه چيز ارزاني داشته از ديگران مي‌گيرد.

انگار كه دنيا هم، زورش به توانگران نمي‌رسد. پس تنها راه، زور گرفتن (انتقام) بر ناتوانان است.

اي كاش عدالتكده‌اي موجود بود كه توانايي گرفتن حق تو را از دنيا داشته باشد.

دنيايي كه اگر زورش برسد تا سر حد مرگ پيش مي‌رود و در پايان، پس از مرگ، بدون نشانه‌اي جز خودكشي از محل مي‌گريزد.

شكايت

2007-06-17T00:43:00.000+03:30

اي كاش كسي به من شاد زيستن و يا حداقل زيستن را مي‌آموخت.

زيستن دشوارترين و شاد زيستن غيرممكن‌ترين كار جهان مي‌نمايد.

تا كي بايست اين دشواريها را تحمل نمود؟

آيا مي‌توان بر آنها فائق آمد؟

2007-06-14T21:23:00.000+03:30

انسان موجود عجيبي است.

هر دفعه با خود شرط مي‌كند كه اشتباهش را تكرار نكند اما به سرعت آن را به فراموشي مي‌سپارد.

بازگشت

2007-05-29T02:21:00.000+03:30

مدت‌ها است كه مي‌خواهم بنويسم اما به بهانه‌هاي مختلف از زير آن در رفته‌ام.
دوباره مدتي است به آن حالت نا اميدي گذشته بازگشته‌ام.
زندگي برايم غير قابل تحمل شده است.
زندگي با اين ايراني‌ها بسيار سخت است كساني كه فقط خودشان را قبول دارند و هر كس بجز خودشان را دشمن مي‌نامند.
مدتي است افسوس مي‌خورم كه چرا بايد در يك خانواده مذهبي به دنيا بيايم.
با كساني كه همواره به يك سري تابو چسبيده اند.
مطمئنا اگر فرصتي به من دست دهد زير همه اينها مي زنم.
و شايد پس از مدتي كه هر كاري كه خواستم كردم و هيچ مسلماني در كنارم نبود دباره به سمت دين روي بياورم.
اي كاش كسي به ما ايرانيان زيستن را مي آموخت در حالي كه از وقتي كه بدنيا مياييم مردن را به ما مي آموزند.
در طول زندگي اجسادي متحرك هستيم.
نمي دانم چقدر مانده تا بتركم و زير همه چيز بزنم اما از آن روز مي ترسم.
اين هم از بازگشت من كه مثل هميشه كاملا تلخ بود.

عذاب ابدي (تنهايي)

2006-06-28T23:39:00.000+03:30

تا اكنون احساس كرده‌ايد كه در ميان جمعي از فاميل و دوستان تنها هستيد.
امروز چنين حسي دارم.
زندگي كردن يك نوع عذاب بي پايان است.
احساس مي‌كنم كه به هيچ كس و هيچ جا تعلق ندارم.
اشتباهي از آسمان افتاده‌ام.
ديگر نمي‌توانم تحمل كنم.
اي كاش پايان نزديك بود و ي احداقل مي‌شد صورت مسئله را پاك كرد.
در خانه اي زندگي مي‌كنم كه من را فقط براي استفاده مي‌خواهند.
اما نه طريقه محبت كردن را ياد گرفته‌اند و نه ارزشي برايت قائلند.
اي كاش درصدي از محبت و وقتي را كه براي ديگران داشتند براي من هم داشتند.
فقط اگر مي‌توانستم از اين زندان خلاص شوم.
بايد ديگري را پيدا كنم.
بايد اين قفس را نابود كنم.
اول از همه بايد مثبت بودن را كنار بگذارم.

تابو

2005-12-15T18:39:00.001+03:30

چند روزي است كه درگير مراسم سنتي ايراني بودم.
و هر لحظه تنفرم نسبت به اين مراسمها افزايش مي‌يابد.
اين تابو‌ها و اين سنتهاي گذشته من را آزار ميدهد.
با يك خطبه دو نفر كه چندان شناختي نسبت به يكديگر ندارند و يك ماه است همديگر را مي‌شناسند و فقط صورت همديگر را مي‌ديدند محرمترين افراد به هم مي‌شوند.
بسيار خنده‌دار است نمي‌توانم آنها را درك كنم.
من كه به هيچ وجه به اين صورت ازدواج نمي‌كنم.

آسان‌ها ومشكل‌ها

2005-11-01T10:26:00.000+03:30

چه آسان است دوست داشتن و چه دشوار است محبت كردن و چه ناممكن مي‌نمايد عاشق شدن و عشق ورزيدن

شيريني

2005-11-01T00:48:00.000+03:30

تصورات شيرين دارويي مؤثر براي زندگي انسانها است.
خيالاتي كه نه به زبان مي‌آيد و نه به حقيقت مي‌پيوندد و همه هم اين را مي‌دانيم اما نمي‌توانيم لذتي را كه از داشتن آنها احساس مي‌كنيم از دست بدهيم.

آسمان

2005-10-28T23:50:00.000+03:30

امشب از آن شبهايي است كه حتي يك ستاره‌ در آن وجود ندارد. ماه هم كه مدتها است كه در آسمان خودش را نشان نداده است. دلم را به آن دو ستاره نتروني چشمك‌زن خوش كرده بودم كه انگار ديگر نمي‌چرخد و براي آرامش من يك چشمك هم نميزند.
اي كاش يك وسيله‌اي اختراع شود تا اگر به صورت دروغي هم شده آسمان اين شبها را با نورش روشن كند.
مي‌گويند هر كس در آسمان ستاره‌اي دارد اما من اين حرفها را باور نمي‌كنم چون هيچ ستاره‌اي در آسمان نمي‌بينم مگر مي‌شود كه هيچ انساني وجود نداشته باشد؟
مگر اينكه من كورم و يا هر كس فقط ستاره خود را مي‌بيند و يا مثل فيلم چشمهايت را باز كن (آسمان وانيلي) ما كل زندگي را در خيالمان ساخته‌ايم و همه در خواب به سر مي‌بريم.

سكوت

2005-09-20T14:03:00.000+04:30

مدتي است كه مرضي بدتر از وبا در اينترنت شيوع پيدا كرده است.
ذهنها فعاليتشان را متوقف كرده‌اند ديگر كسي نمي‌نويسد .
بنظر مي‌آيد كه حرفي براي زدن ندارند.
به هرجا سر مي‌زنم متن جديدي نمي‌بينم و نوشته‌هاي جديد تلاشي بيهوده براي برهم زدن اين سكوت است.
اين هم كه م ندارم مي‌نويسم هم تلاشي مافوق تصور است تا بر اين ويروس غلبه كنم اما ممكن است باعث شود تا كل نيرويم را مانند آرش كماندار به خاطر آن از دست بدهم.
ذهنم تهي‌ترين زمان عمرش را دارد مي‌گذراند ديگر كلمه‌اي هم براي نوشتن پيدا نمي‌كند. بايد بيدار بمانم، بايد بنويسم، بايد ....

رشد عقايد يك جوان 2

2005-09-01T00:06:00.000+04:30

وقتي حسين نوجوان بود همواره درباره شهيد و افتخار شهادت با او صحبت مي‌كردند و از دلاوريهاي رزمندگان ايران و از جانگزشتگيشان داستانها مي‌گفتند بطوريكه هر كس دوست داشت در خانواده خود شهيد داشته باشد و بگونه‌اي خود را به آنها نسبت بدهد، زنان فداكاري كه پس از شهادت همسرانشان به تنهايي فرزندانشان را بزرگ مي‌كردند وتن به ازدواج با كس ديگري نمي‌دادند.
او همواره با خودش مي‌گفت چرا من در زمان جنگ در سني نبودم تا بتوانم بجنگم و به خدا گلايه مي‌كرد كه چرا افتخار شهادت را از او گرفته و تنها آرزويش اين بود تا جنگي باشد تا در آن شهيد شود با خودش عهد مي‌بست كه به فلسطين برود تا به شهادت برسد.
اين تفكر تا وقتي به شانزده سالگي رسيد ادامه داشت تا اينكه شروع به تجديد نظر در تفكراتش كرد و علت هر چيزي را جويا مي‌شد.
حسين با خودش مي‌گفت من كه تا حالا برگي را از درختي نچيده‌ام و به مورچه‌اي صدمه نزده‌ام چگونه مي‌توانم آدمي را بكشم،(تا حالا به تعداد انگشتان دست دعوا هم نكرده بود.)
و يا فرق يك انسان با حيوان چيست آنها با هم مي‌جنگند و همديگر را براي رسيدن به هدفشان پاره مي‌كنند پس اين عمل چگونه مي‌تواند بوسيله انسانها روي دهد.
پس از آگاهي از جنگهاي ديگر دلاوري هر رزمنده‌اي را در سطح آنها مي‌دانست و مزيتي در مورد رزمنده‌هاي ايراني نمي‌ديد.
"جنگ فقط يك هدف بالا و يا بهانه آرماني مي‌خواهد كه يك رهبر و سياستمدار قوي راحت آن را به مردمش مي‌دهد مانند هيتلر و مردم همه رگ وطن‌پرستيشان بالا مي‌زند و جانفشانيها مي‌كنند."
اگر آن بهانه باشد هر كسي مي‌تواند كارها را بكند.
حسين به اين نتيجه رسيده است كه جنگ بزرگترين حماقت بشر است و اين دلايل او را وادار به جنگ نمي‌كند.اگر مردم كمي دست از حماقت بردارند هيچگاه جنگي روي نخواهد داد فقط بايد درك كنند كه اين سياستمدارانند كه جنگ را راه مي‌انداختند. اگر در جنگ جهاني اول پاپ اعلام مي‌كرد كه جنگ حرام است آيا جنگي روي مي‌داد و آيا دولتها جراءت جنگيدن را داشتند اما كليسا سكوت كرد.

درك متقابل

2005-08-29T23:37:00.000+04:30

داشت به صورت گيج و منگ اين طرف و آن طرف مي‌دويد و به هر سو سرك مي‌كشيد.
يكي از كساني كه نزديكش بود با خنده به او گفت ابوسعيد دنبال چه مي‌گردي!
"ما گشتيم پيدا نكرديم تو هم نگرد نيست."
حسين كه به دهان رفيقش زل زده بود حواسش را جمع كرد و گفت "چي؟"
رفيق ديگرش كه اين ماجرا را نظاره مي‌كرد با خنده گفت "اي بابا باهات شوخي كرد همان داستان معروف ديگه، كه ابوسعيد دنبال آدم مي‌گشت"
حسين كه هنوز متوجه شوخي نشده بود با عجله جواب داد "من كه دنبال آدم نمي‌گردم دنبال آرامش هستم."
رفقاش همه زدن زير خنده و از جوابي كه به آن شوخي داده بود خوششان آمد و صحبتشان را با هم از سر گرفتن.
حسين كه دوباره تو فكر رفته بود با خودش مي‌گفت كجا را نگشتم شايد آرامش را آنجا پيدا كنم.

رشد عقايد يك جوان 1

2005-08-24T16:01:00.000+04:30

دوباره تو اطاق كز كرده بود و در را بسته بود تا صداي افراد خانواده وارد نشه.
داشت به گذشته فكر مي‌كرد، به اسمش به محيطي كه در آن بزرگ شده بود و اعتقاداتي كه بش ارائه شده بود و آنها را بدون فكر كردن قبول مي‌كرد چون اشخاصي را كه اين حرفها را به او زده بودند قبول داشت.

وقتي هشت سالش بود همه اسم محمد را براي بچه‌هاشون انتخاب مي‌كردند و مي‌گفتند كه اين بهترين اسم براي يك پسر و از اينكه اسمش بهترين نبود ناراحت بود و دوست داشت كه اسمش را عوض كنه و با خودش قرار ميزاشت كه اسم بچش را محمد بگزارد.
به مامانش مي‌گفت چرا اسمم را محمد نگذاشتيد در جواب با مهرباني و استدلال مي‌شنيد كه چون تو متولد ماه محرم هستي و بخاطر ارادتمون به امام حسين اسمت را حسين گذاشتيم به اين كودك با اين حرف به اسمش افتخار مي‌كرد و همه جا اين علت را بيان مي‌كرد. و وقتي كه يكي از مداحان كه براي مراسم به مدرس آمده بود گفت كساني كه اسم آنها حسين است در روز قامت وقت حضرت فاطمه مياد پسرش را صدا مي‌كنه همه حسينها سرشان را بلند مي‌كنند و او هم براي آنها طلب آمرزش مي‌كند اين را هم به داستانش ضميمه كرد و براي همه تعريف مي‌كرد.
اما هميشه در جشنها دلش مي‌گرفت چون تنها كسي بود كه بخاطر اسمش كادو نمي‌گرفت و دلش را به همان حرفها خوش مي‌كرد.

حالا كه بزرگ شده به همه آنها مي‌خنده و يكدفعه بغض مي‌كنه.
با خودش ميگه كه اسم فقط بايد اسم اصيل ايراني باشه اسمهايي كه ديگه منقرض شدن. اسم بايد قشنگ باشه.
به فكر ميره كه چه مدت اين عقايد ماندگار هستند.

رؤيا

2005-08-22T12:57:00.000+04:30

روش برخورد را فراموش كردم.
بودن را فراموش كردم.
زندگي كردن را هم همينطور.
اي كاش كسي من را از اين كابوس زندگي رها كند.
من نه زندگي ابدي را مي‌خواهم و نه زندگي اين دنيا را.
مي‌خواهم بخوابم و رؤيا ببينم.
رؤياي چيزي كه دوست دارم، رؤياي مرگ را و پس از آن هيچ نباشد و من هم نباشم.
فقط خدا باشد با پيامبران و برگزيدگانش و تمامي كساني كه در آرزوي آن جهان هستند.
شايد خدا فراموش كند كه من را زنده كند.

*نصف اين حرفها در اسلام نشانه مؤمن است، پس مجبورم كه آن جهان را نيز زندگي كنم و اين كابوس ادامه دارد.

دخالت در كار خدا

2005-08-21T11:09:00.000+04:30

تا اكنون انسانها هزاران راه را براي از بين بردن يكديگر و يا تغيير تقدير الهي به كار برده‌اند كه چندان فايده نداشته حالا من يك پيشنهاد مي‌دهم كه در صورت اجرا تضمين صددرصدي دارد.
اين راهكار بسيار آسان اين است كه مردم فقط پنجاه سال توليد مثل نكنند و يا تمامي مردان را عقيم كنيم كه باعث مي‌شود پس از حد اكثر صد سال نسل بشر نابود شود.
فوايد اين پيشنهاد :

1- خدا مجبور مي‌شود كه در سياستهايش تجديد نظر كند براي مثال زودتر منجيش را بفرستد و يا تعداد حضرت مريم‌ها را زياد كند چون اگر چنين كاري نكند ديگر روز قيامت معني ندارد.

2- شايد شما بخاطر تولدتان والدينتان را سرزنش كنيد اما در اين حال بچه‌هاي شما بخاطر اين كار عاشق شما مي‌شوند.

3- تكليف انسانها معلوم مي‌شود و خدا بايد هرجه سريعتر كاري بكند.

4- ديگر جنگي وجود ندارد چون مي‌دانيم كه كسي در آينده نيست كه براي او بجنگيم و خودمان در حال نابودي هستيم.

5- و....

حالا اين‌طور بهتر نيست؟

ابليس

2005-08-16T02:12:00.000+04:30

اين شيطان فلاكت زده دست‌آويزي شده براي مردم تا هر زماني كه يك اتفاق ناخوشايند براي آنها پيش مي‌آيد مثل يك كيسه بكس از آن استفاده كنند.
شيطان هم مثل كيسه بكس كه نمي‌تواند از خودش دفاع كنه و فقط با هر ضربه به يك سو پرتاب مي‌شود و دوباره بر مي‌گردد تا ضربه بعدي را دريافت كند پس از هر نفرين خود را آماده نفرين بعدي مي‌كند.
همانطور كه كيسه بكس باعث آرامش به علت تخليه انرژي مي‌شود ابليس هم اين وظيفه مهم (ايجاد آرامش) را به عهده دارد.
ابليس يك موجود مفيد براي انسانهاي متدين است و سپر بلاي همه مي‌شود.
فقط يك روز را بدون ابليس تصور نمي‌توان كرد چون در اين صورت انسانها همديگر را بجاي اين موجود پليد از بين خواهند برد.

تنهايي

2005-08-12T21:00:00.000+04:30

گيجم
كسل و بيحال هستم.
حوصله هيچ‌كس حتي خودم را ندارم.
دارم آهنگ متال گوش مي‌دهم شايد با اين سوهان بتوانم خراشهاي اعصابم را صاف كنم.
به كسي نياز دارم كه دوباره اميد زندگي را در من زنده كند يكي كه سرشار از زندگي باشد كسي كه وقتي به او نگاه مي‌كنم زيباييهاي زندگي را ببينم.
اين تنهايي را هم دارند از من مي‌گيرند بايد بروم و تنهايي در جمع را تجربه كنم.

زندگي دوباره

2005-08-06T20:41:00.000+04:30

فكر زندگي دوباره مرا مي‌ترسانيد و خسته مي‌كرد.
من هنوز به اين دنيايي كه در آن زندگي مي‌كردم انس نگرفته بودم، دنياي ديگر به چه درد من مي‌خورد.

از صادق هدايت "بوف كور"

2005-08-03T17:43:00.000+04:30

مدتي است كه هرچه صفحات ذهنم را ورق مي‌زنم چيزي براي نوشتن پيدا نمي‌كنم.
مثل اينكه كسي با يك پاك‌كن به جانش افتاده و هر چيز با ارزشي را از آن پاك كرده است. اي كاش از آنها كپي مي‌گرفتم.
بايد بشينم و با مدادي كه در دست دارم اين صفحات را سياه كنم تا با جاي سفيدي كه از نوشته هاي گذشته باقي است آنها را دوباره بازسازي نمايم.

سلام به جهان

2005-08-01T18:52:00.000+04:30

مدتي است كه دارم تلاش مي‌كنم كه كلمات قشنگي را در وبلاگم بنويسم تا حداقل روم بشه كه به دوستان و غريبه ها بگم كه به وبلاگ منم سر بزنم وبه كسي link بدم اما تا حالا كه موفق نشده‌ام و شايد به كمك نياز دارم پس لطف كنيد وقتي وبلاگم رو باز مي‌كنيد بجاي اينكه بلافاصله و نخونده ببندينش از سر جوانمردي و حس همدردي مه كه شده حداقل يك comment برام بزارين و يجوري دلگرمم كنيد و حتي راهنماييم كنيد. "فقط ياد روزهايي بيفتيد كه تازه مي‌نوشتيد."

*با تشكر از شما كه زيبا مي‌نويسيد و حاضر شديد كه وقتتون را براي ياري رساندن به يك تازه وارد كه تازه زبان باز كرده صرف كنيد.

**اين لينكها كساني هستند كه مدتي است آنها را مي‌خوانم و لذت مي‌برم.

خدا و جهان مدرن

2005-08-01T18:46:00.000+04:30

در اين دنياي مدرن خدا و پيامبر هم مشكل پيدا مي‌كنند.

در اين جهان مدرن ديگر به راحتي نمي‌توان معجزه كرد.

هر كاري را كه پيامبران گذشته انجام مي‌دادند مي‌توان به صورت علمي انجام داد.

الان ما هم مي‌توانيم به معراج برويم با هواپيما

مي‌توان يك قبيله را به راحتي با بمب هسته اي نابود كرد.

مي‌توان دست را با مواد مختلف روشن كرد و ....

شايد به اين علت است كه خدا ديگر پيامبر نمي‌فرستد. و اگر كسي را هم بفرستد بايد بسيار تلاش كند تا معجزات جديدي را ابداع كند تا اين مردم را راضي نمايد.

2005-08-01T11:45:00.000+04:30

از اين لحظه قيافه وبلاگم عوض شد.

تولدي دوباره

2005-08-01T11:37:00.000+04:30

تا حالا همواره در وبلاگم آه و ناله مي‌كردم حتي رنگ آن را سياه انتخاب كرده بودم اما ديگه اون احساس را ندارم اون احساسي را كه وقتي وبلاگم را ساختم گريبانگيرم بود دوست دارم ديگه از زيباييها بنويسم رنگش رو عوض كنم و احساسهاي خوبي را منتقل كنم.

اين چند روز كه توي اين دفترچه مي‌نويسم مثل اينه كه ناراحتيام از بين رفته و دارم شاد مي‌شم اميدوارم كه اين احساس سراب‌وار نباشه.

مي‌خوام تلاش كنم كه از اين به بعد بهتر بنويسم تا ديگران هم علاقه‌مند به خوندنش بشن.

دفتر فراموشي 1

2005-08-01T11:04:00.000+04:30

بغضي در چشمانم گير كرده كه مدتهاست سنگيني آنرا حس مي‌كنم و هر شب گلويم را مي‌فشارد و عملي به سادگي نفس كشيدن را برايم دشوار مي‌كند.

گريه كردن را فراموش كرده‌ام اما توانايي خنديدن هم ندارم، خنده‌هايم بسي تلخ‌تر از گريستن است.

خود را شاد نشان مي‌دهم در حالي كه غمگين هستم و در حالي كه ديگران غمگين هستند هيچ احساسي را در خودم احساس نمي‌كنم. احساس كردن را فراموش كرده‌ام و معني آن را نمي‌دانم شايد دوباره بايد به كلاس بروم واحساس كردن را بياموزم اما افسوس كه كسي نيست كه دوستداشتن و عشق ورزيدن و يا حتي گريستن را به من بياموزد.

شبها كابوسهايي مي‌بينم كه در آنها در تلاشي مزحك براي سخن گفتن نمي‌توانم صدايي حتي نامفهوم از گلويم بيرون بدهم و كلمه‌اي به آساني "كمك" توانايي خروج از گلويم را ندارد.

شايد گلويم چگونگي مرتعش كردن تارهايش را براي به زبان آوردن اين كلمه فراموش كرده است همانطور كه چشمانم چگونه گريستن را فراموش كرده‌اند گاهي در توانايي توليد اشك آنها هم شك مي‌كنم، هر شب در تلاشي بيهوده براي گريستن و با احساس نمناكي كه به چشمم محدود مي‌شود كه آن هم بخاطر خميازه‌هايم ايجاد شده است به خواب مي‌روم. اين اشكهايي كه نمي‌آيند در كاسه چشمم انبار مي‌شوند و مانند يك كيسه پلاستيكي پر از آب مي‌شود كه روزنه‌اي براي خروج آن نيست و هر روز حجيم‌تر مي‌شود و هر روز اميدوارم كه نهايتاً اين كيسه بتركد و اين اشكهاي چند ساله يكهو و بي‌مقدمه به بيرون سرازير شود و به آرامش دست يابم و پس از آن بتوانم شادي كنم و دوست بدارم اما اين آرزوي خوشي است كه به واقعيت نمي‌پيوندد و اين روزهاي تكراري پاياني ندارد.

دفتر فراموشي

2005-07-30T12:27:00.000+04:30

تصميم دارم بعضي از نوشته هاي گذشته‌ام را برروي اينترنت بياورم.

نوشته‌هايي را كه در دفترم مي‌نوشتم. نوشته‌هايي كه وقتي ديگر به هيچ چيزي نمي‌توانستم حرفم را بزنم و حتي شخصيتهاي خياليم هم نمي‌توانستند ياريم كنند و خواب را از چشمانم مي‌ربودند و خودم را تنها در اين دنياي خشن وبي‌انصاف احساس مي‌كردم شروع به نوشتن آنها مي‌كردم تا بتوانم خودم را رها كنم و ذهنم را آزاد بنمايم.

اين نوشته‌هايي كه هر كدام يادگاري از گذشته است و حتي تاريخ و ساعت خود را حفظ كرده است اين نوشته‌ها را با عنوان "دفتر فراموشي" در اين وبلاگ قرار دهم.

صداهاي تنهايي

2005-07-29T10:55:00.000+04:30

باز هم در خانه نشستم و دارم اين جملات را در word مي‌نويسم. ناراحتي‌هايي را كه سالها با خود دارم.

باز هم از نوع برخورد افراد خانواده عصباني هستم و در فكر اين كه چگونه اين خانه را ترك كنم.

باز هم پدر خانواده علاقه دارد كه به هر صورتي كه شده روش زندگي و تفكر من را زير سؤال ببرد.

باز هم خواهر كوچكتر من تلاش دارد كه نقش مادر را در خانواده بازي كند و هر نكته اي را به من گوشزد كند.

هنوز به نوع رفتارشان عادت نكرده‌ام و من را آزار مي‌دهد و انگيزه مرا براي فرار از آنها بيشتر مي‌كند.

اي كاش فقط درك مي‌كردند كه بدون اين كارها هم مي‌توان با هم زندگي كرد.

ديوارهاي ذهن

2005-07-27T23:47:00.000+04:30

هر وقت با دوستانم صحبت مي‌كنم و مي‌بينم كه همه دارند اين كشور را ترك مي‌كنند دلم مي‌گيرد.

اين خاطراتم اين يادگارهاي روزگارهاي شيرين گزشته .ديگر با چه چيزي بايد زندگي كنم. اي كاش هيچ وقت بزرگ نمي شديم.

در اين هفته با هر كسي صحبت مي‌كنم يا دارد از ايران مي‌رود و يا در حال اقدام براي آن است.

من هم بايد اقدام كنم من هم بايد از اين كشور بيگانه كه ديگر كسي را در آن نمي‌شناسم بروم شايد در آن كشور كه مقصدم است مردم بيشتري را بشناسم.

شروع دوباره

2005-07-27T19:03:00.000+04:30

امروز روز اولي است كه وبلاگم را ساختم.

فكر مي‌كردم كه حالم بهتر بشه اما فعلا كه اينطور نيست.

امروز وقتي وبلاگ را ساختم يكم بهتر شدم اما دوباره همه چيزدست به دست هم داد تا دوباره به اون احساس تنفر از جهان دچار بشم.

بايد سعي كنم خودم را بيشتر بشناسم تا اين احساسهاي عصبانيت را تا مي‌تونم كمتر كنم.

حالا دوباره دارم احساس بهتري پيدا مي‌كنم.

زبان باز كردن

2005-07-27T15:08:00.000+04:30

زمان زياديست كه مي خواهم بنويسم چيزي حدود بيست و سه سال و هر سال آرزو مي كردم كه آخر اين زبان ناتوان من شروع به نوشتن كند و حرفهايش را بزند سالها با آرزوي حرف زدن به خواب مي رفتم اما تواناييش را در خودم نمي ديدم چندين بار اقدام به اين كار كردم اما فقط صدا هاي نامفهومي از گلويم خارج مي شد اما اين بار به نظر مي رسد كه دارم زبان مي گشايم و اميدوارم اين ديگر ساكت نشود و بتوانم با خودم وهمزادهايم صحبت كنم